Clásicas – María Rosal, Odisea doméstica (Tradición clásica)

(María Rosal lee su poema Odisea doméstica)

Odisea doméstica

I

Era un lobo de mar,
un titán laureado en páramos
BlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankignotos,
protagonista altivo a la luz cenicienta
de las noches de invierno.

Era Ulises Rodríguez,
tatarabuelo nuestro,
tallado en el temblor
de la voz procelosa de la abuela.

Atravesó mil mares,
remontó el curso de ríos encrespados.
Fue justo, fue valiente,
BlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankcasi inmortal,
honesto. Se enfrentó
a todos los peligros sobre la superficie
de la tierra y dejó en el océano
una estela de sangre.

En el pueblo lo aguardaban su esposa
y su único hijo.

Tardó más de veinte años en volver
pero antes se enfrentó a monstruos
y a tiranos.
Ordenó que lo ataran a un mástil
para no oír la voz malvada
de unas bellas mujeres
que querían alejarlo
de mi tatarabuela,
mordiendo su memoria
con la miel de su canto.

II

Nadie puede saber cuánto sufrí por ellos,
cuántas noches recé contra las sábanas
extensas letanías por el feliz encuentro
y porque en otro mundo jamás se separaran.

Un día en el colegio,
los puñales más crueles
BlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankhirieron mi memoria.
Huérfana y desolada, enmudecí
frente a la crónica
que el libro de lectura ofrecía
BlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankante mis ojos.

Llegué a casa llorando,
con las trenzas deshechas
y odiando a la maestra.
Me había arrebatado
BlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlank–en apenas dos páginas–
la historia de mi vida
BlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankBlankun tal Homero.

(De María Rosal, Carmín rojo sangre, 2015)

 

Esta entrada fue publicada en Clásicas, Mujeres, Poesía, Tradición clásica. Guarda el enlace permanente.

Responder

Por favor, inicia sesión con uno de estos métodos para publicar tu comentario:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Cerrar sesión /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión /  Cambiar )

Conectando a %s

Este sitio usa Akismet para reducir el spam. Aprende cómo se procesan los datos de tus comentarios .